Бағдарламасы бойынша жарық көрді НҰрмағамбетов ө. Шоқ ЖҰлдыз: /Ө. Нұрмағанбетов. Алма ты: ХанТәңірі, 2014. 286 бет


бет1/8
Дата16.07.2018
өлшемі
түріБағдарламасы
  1   2   3   4   5   6   7   8
79372

Өтеген НҰРМАҒАМБЕТОВ
ШОҚ
 ЖҰЛДЫЗ
                        
  
  
ӨЛЕҢДЕР
Алматы
2014

                                 
  
УДК 821. 512. 122
ББК  84 (5 каз)
Н 83
Қазақстан Республикасы Мәдениет министрлігі 
«Әдебиеттің әлеуметтік маңызды түрлерін басып шығару» 
бағдарламасы бойынша жарық көрді
НҰРМАҒАМБЕТОВ Ө.
ШОҚ ЖҰЛДЫЗ: /Ө.Нұрмағанбетов. – Алма-
ты: ХанТәңірі,  2014. – 286 бет.
ISBN 978-601-03-0289-1
Өрнекті өлеңдері мен ойлы шумақтарымен жарқ етіп көзге 
түскен ақын, Қазақстан Республикасы мәдениет саласының 
үздігі, белгілі кәсіпкер Өтеген Нұрмағамбетовтың бұл 
жинағына өмір, достық, махаббат жайлы өлең-жырлары еніп 
отыр.
                                                                             
УДК 821. 512. 122
ББК  84 (5 каз)
 
ISBN 978-601-03-0289-1                                
© «ХанТәңірі», 2014
Н 83

3
АУЫЛДА ЖҮРМІН
Амансыңдар ма, 
                         әкеммен жолдас болғандар?
Сау жүрсіңдер ме,
           шешеммен мұңдас болғандар?
Еліме келдім
                     сендерді көріп қайтуға,
Ауыз толтырып: 
               «Сәлем бердік!» – деп айтуға.
Халдерің қалай,  
                    ауыл-ел тегіс аман ба?
Тыныштық керек 
                      тоқтаусыз мынау ғаламға.
Өзгеріп кеткен, 
                     таулар да шөгіп қалыпты,
Қимайды  көзім 
                      төмпешік болған алыпты.
Сендерді көріп  
                      тағы бір жасап қаламын.
Ұмытып бәрін 
                       жүгірген бейне баламын.
Таяғын сүйреп 
                   қарт адам кетіп барады,
Таныды ма екен? 
                    Үңіліп маған қарады.

4
– Армысың, бабам! 
                           Баласымын ғой досыңның...
Шырамытып жатыр, 
                           сұрақтар жауды сосын мың.
– Бармысың, балам? 
                           Шешең қалды ғой осында,
Әкең  аман ба 
                        тосқауыл болар тосынға?
– Әкем де қайтқан. 
                         – Жасаурап кетті көздерім.
Бірақ жыламаймын, 
                           тірегімсіңдер өздерің.
Әкем өлсе де 
                        әкемді көрген сендер бар,
Ақылшыларым, 
                       таусылмас қазына кендер бар.
Тартылған көлдер. 
                       Өзендер қайда шулаған?
Үйрек, қаз ұшып,
                       төсінде сазан тулаған.
Бәріміз кетіп, 
                       нулар да солып қалғандай,
Жол жаққа қарап 
                      жанары оның талғандай.
Ауылда жүрмін 
                     өткеннің іздеп елесін.
Күрсінтер бәрі, 
                    несіне айта бересің.
Зымырап уақыт, 
                    самайды қырау шалады,
...Қырлардан асып 
                             қызыл күн батып барады.

5
ТОЛҒАУ
Мұртымыз өрге шаншылып,
Өзектеп бетке қан шығып,
Ұмытып кейде сөйлейміз,
Кетерін бір күн жан шығып.
Жасаурап жанар талады,
Самайды қырау шалады.
Қонақпыз жалған дүниеге,
Қоштасып бір күн қалады.
Сарқылар сыңғыр бұлақ та,
Шаң болар көркем құрақ та.
Шарасыздықтың салдары,
Алғаным кейде жылап та –
Қорқамын жалған күлгеннен,
Бәленің бәрін білгеннен.
Ұйқысыз атқан таңдарым,
Артықсың ойсыз жүргеннен.
Асырған жаман айласын,
Жан-жағың қуған пайдасын.
Жалтақтай жүріп шаршадым,
Жанашыр жандар, қайдасың?
Жиналып жаман қосыла,
Жабылып жатса досыңа.

6
Сырт жағын беріп кеткендер,
Түсінбей қалам осыңа.
Жүргендер жылап, жабығып,
Жалаулы күнін сағынып.
Жауың болғым келеді,
Жаныңнан әркез табылып.
Қаумалап ойлар сан қилы,
Еңсемді езіп жаншиды.
Жазылмай жатқан жырлардан,
Жүрегім тағы шаншиды.
                                                             
                                                                      
                                                                                                                            

7
АРАЙЛЫМ
Ашумен қатты айттым деп,
Ертерек бүгін қайттым деп,
Көңілім қалған талайдан,
Күндеріме мұңая қараймын,
Өткен күн оралмас, Арайлым.
Жандармен жақсы, дос болған,
Жанына барып қос болған.
Күндерімді бақытқа балаймын,
Әр күнімді жылдарға санаймын,
Шын сырым осы, Арайлым.
Арзаннан күні үшін дос болған,
Жалғаннан уақытша қос болған.
Тынымсыз іздеген тұрағын,
Мен, сірә, есі жоқ шығармын.
Арайлым, жанымды ұғар кім?
Думандатып құрғанмен сайран.
Шат күндер өтеді, қайран!
Дегеніне тағдырдың бағынамыз,
Кеткен күннің елесін сағынамыз,
...Өтпесе екен бұл өмір мағынасыз.

8
ЕЛЕС 
Көз ұшында қалып қойды бір арман.
Тағы да жол. Не күтіп тұр бізді алдан?
Шытынайды шыдай алмай ызғарға.
Сұлу бақтар сырласуға біз барған.
Тағы да жол. Үнсіз қолын бұлғайды.
Әлде елес пе? Айту қиын бұл жайлы.
Көжиекте шақырады бір бейне, 
Сәулесінен үнсіз жүрек тулайды.
Тағы да жол, тағы түнек, тағы таң.
Мен өткен жер. Қандай таныс осы маң.
Кетпеп пе едім? 
Бір сұлу ән естілді,
Тағы ғажап, тағы және тосыннан,
Сол әуенге үнсіз ғана қосылам.

9
ҚАБІР БАСЫНДА
Табиғаттың заңдылығын 
                                     адам қалай бұзады?
Дос бейнесі жарқ етті де 
                                     көрінбеске ұзады.
«Құмсайымның құмын-ай», – деп,
Айтушы едің, Алтынбек.
Қалып қойдың сол құмыңда,
Бетке ұрады салқын леп.
Құмсайыңның құмы қалды, суы қалды. 
                                                          Шіркін де.
Жетімсіреп көңіл қалды, 
                                   өмір қалды бір күнде.  
Қияқ өскен жоталардан, 
                                   шөпке қонған шаңдардан
Таяқ сүйреп қарияң жүр, 
                                  бейнеңді іздеп сандалған.
Басымды ұрып тауға, 
                                тасқа айқайлағым келеді.
Ортамызда жоқ дегенге
                                көңіл қалай сенеді.
Атқан оқтай, 
                    шапқан аттай - хош даурен,
Өзгертуге дәрменің жоқ.
                                      Енді бәрі бос әуре.

10
Жайылмаған дастархандар,
                                      жүрілмеген жолдары.
Қауышпаған құшақтар-ай, 
                                      қысылмаған қолдар ше,
Күтілмеген қонақтар-ай – 
                                     бәрі қалды артыңда.
Жүрек соғып, ми солқылдап, 
                                     жас келеді алқымға.
Ағыл-тегіл жылап алсам 
                                     көңіл кірі кетер ме.
Құмға тамған ащы тамшы 
                                    саған барып жетер ме.
Жігер құм боп жалтақтаймыз 
                                     өзің қалған белеске,
Бірге өткізген 
                       қызық күндер ұласады елеске.
Өмір деген осы ма екен? 
                                   Көзді ашып жұмғанша.
Сұлу бақта сайран салар
                                   аз ба көп пе, 
Кім, 
Қанша?
Күз келеді, суық шалар. 
                                    Сұлу гүлдер солады,
Үңірейіп орның қалды.
                                    Енді қайтсек толады?
Той тарқаған. Ел тараған. 
                                    Ат бәйгеден келмеген.
Жарықтыққа не болды екен, 
                                     жанға бәйге бермеген.

11
Қатты ағыс жұлып 
                             кеткен қолындағы ескекті.
Қайықшыдай суда қалған, 
                              бас айналып, ес кетті.
                                                                                                               
                                                                                                  
       
        
                                                                                                                  

12
САҒЫНАМЫН ӘКЕМНІҢ 
АЛАҚАНЫН
Жыламаймын, 
                        жыласам мұң шалады.
Сағыныштар 
                      ойымды тұмшалады.
Аспан асты өзіңсіз 
                      бос қалғандай,
Кең дүние 
                   қаз-қалпы тұрса-дағы.
Бос қалғандай есік те, 
                                    терезе де.
Басқалдақтар, 
                      босаға, кереге де.
Ішін тартып 
                    кер бие кісінеді,
«Кешікті ғой қара шал, 
                                    неге» – дей ме.
– Атам қайда? 
Келе ме, атам қайда?
Айта алмаймын,
Не дейін балақайға?
– «Көктем шыға қыдыртам» 
                                            деуші еді ғой,
Ер салып ерте туған қара тайға.

13
«Жер қарая, – деуші еді, 
                                       – елге барам,
Апаң жатқан 
                    киелі жерге барам,
Қамыс шулап, 
                    толқыны еркелеген.
Көлге барам, 
                    көк орай белге барам».
Қанат қағып 
                    өргізген балапанын.
Аңсаймын 
                 ауылымның ала таңын.
«Құлыным», 
                  – деп сипаған маңдайымнан,
Сағынамын 
                   әкемнің алақанын.
                                                                                                                                   

14
АЛҒАШҚЫ МАХАББАТҚА 
СӘЛЕМ
Өткен күн елестерінен,
Тағдырдың белестерінен
Талмастан сені іздедім.
Сағыныштан сарғайсам да,
Күдерімді үзбедім.
Арманның бөктерлерінде,
Көңілдің көктемдерінде.
Мен сені келер ме дедім.
Жаныма сәуле шашып,
Шаттыққа бөлер ме дедім.
Кеудеге жас тамшылағанда,
Толқындары
                     сезімнің қамшылағанда.
Мен саған ән арнадым.
Қол бұлғап шақырып тұрды
Арайлы жанарларың.
Бұл күнде алыста жүрсең де,
Өзгемен қуанып, күлсең де,
Үміт шырағын өшіре көрме.
Шаттық  шақ – жалаулы күндерді,
Көңілден көшіре көрме.
Таусылып сүю дегенді,
Қиналып  күю дегенді,

15
Мен сеннен білдім.
Осынша сыйлығың үшін,
Басымды  иіп жүрмін.

16
ПОЭЗИЯНЫ ҚОРҒАУ
Ел жиналған 
                     үлкен бір той үстінде,
Санаға 
            сұлу сезім ой түсті де.
Өлең оқып 
                 беруді ниет қылдым,
Керемет қой 
                    орнымен қай ісің де.
Халықпыз 
                қашаннан да өлең сүйген,
Домбыраның 
                      үнінен сезім түйген.
Ауыздықпен 
                    алысқан талай асау,
Бір ауыз сөз
                      алдында басын иген.
Өлеңдерім 
                  көбіне далам жайлы.
Бар асылын 
                  мұра еткен бабам жайлы.
Бесік жыры
                  кетпейтін құлағымнан,
Ақ жаулықты, 
                  аяулы анам жайлы.

17
Тізбегіне 
               қосылсам ақындардың.
Еркін басып 
                   ортаға жақындадым.
Ойым сансыз, 
                    өмірге сырларым көп,
Айтқым келген 
                    өлеңде ақым барын.
– Өлең деген немене, 
                                   мылжың шығар,
Ақын, ақын дегендер 
                                  кіл жын шығар,
Дегенде бір ағайым,
                                 тұрып қалдым,
Құрып қалғыр жанымды 
                                 кім шын ұғар.
Үнсіз қалдым 
                      құм басып жігерімді,
Жығып кетті 
                      ағайым тірегімді.
Ащы сөз айта
                      салған әлгі мықты,
Тілгілеп 
              жатты аямай жүрегімді.
Не дейін қазағыма, 
                               үндемедім.
Жарқырар ма жұлдызым 
                                         күнде менің.

18
Қатты айтты-ау ән жайлы, 
                                          ақын жайлы,
Жақсы еді ғой 
                         одан да тілдегені.
Өлеңімен 
               ұлы Абай ұлы болған.
Бір өлеңі 
               азамат құны болған.
Қалайша 
              мылжың дерсің Шахановты.
Қадырды
              поэзия құлы болған.
Поэзиям 
               менің де тыныс демім,
Пешенеме
               жазылған ырыс терім.
Өткен күнім, 
                    ертеңім, ұлы істерім,
Ұлы ісіме, 
                                  ағайын,  тиіспегін!                                                                              

19
ЖЕҢГЕМЕ 
Топырағынан анамның жаралдың ба,
Салтымыздан жалғасқан нәр алдың ба?
Сенім артып қарайсың жолдарыма,
Сен күтетін, биікке бара алдым ба?
Бар жақсылық еліме ерте келдің,
Жайма шуақ жаныңа еркеледім.
Кірбің тартса жанарым, сен мұңайып,
Қуанғанда, күлімдеп еркем дедің.
Шаштарыңнан көрініп шалалығым,
Шаршатты ма, жеңеше, балалығым?
Ортамызда жас болып жүре бер, сен,
Күш береді жаныма даналығың.
Қабағымнан байқадың көңілімді,
Өміріме арнадың өміріңді.
Кездескенде тағдырдың дауылына,
Қуат етіп келемін сеніміңді.

20
АҚ КЕПТЕР
Есімде әлі ақ кептер құлағаны,
Құлағаны, атырап жылағаны.
«Ақ құсымнан қалайша айырдың»,–деп,
Тыныштықтан жалына сұрағаны.
Көрген едім құлпырып өскенін де,
Төбесінен қара бұлт көшкені ме?
Суық шалған кезеңде табиғатты,
Түсіп отыр кептерім еске, міне.
Қайран қалып жүрсін деп келбетіне,
Жібергендей жаратқан жер бетіне.
Ұяңнан алыс ұшып кетпеуші едің,
Қалып қойдың қалайша жел өтінде?
Ақ кептерім – қиялым дара тұрған,
Ақ ұлпа, ақ сәуледен жаратылған.
Ақ құсым жоқ, аспаны жетім қалды,
Салқын леп  есетіндей қанатынан.
03.06.1992 ж.

21
ТАЛ  БЕСІК
Тағдыры тарих тал бесік,
Жасаған бабам тал кесіп.
Қаншама ұлды тербедің,
Ертеңгі  қара нар десіп.
Мұңдасы болып ғасырдың,
Қаншама сырды жасырдың.
Әлдилеп бағып мәпелеп,
Қызыңды қырдан асырдың.
Моншақтар көзден шашылды,
Мейірі қанып басылды.
Ұйқысын түнгі төрт бөліп,
Қанша Ана саған асылды.
Белгісі болып өткеннің,
Ғасырлар, алыс кеткеннің.
Өзіңсің ілкі куәсі
Мұра боп бізге жеткеннің.

22
БІЗДІҢ АУЫЛ
Біздің ауыл 
                   Електің жағасында,
Қарасу, тау,
                    төбенің арасында.
Адмдары жайдары, 
                                жарқын көңіл,
Ұнатасың кәрісін, 
                              баласын да.
Жүгіріп қырға
                        шықса ала таңда,
Барлық ауыл 
                     жатады алақанда.
Көлбеңдейді
                     ақ жаулық үй алдынан,
Мені іздеген
                      шай қойып жан апам ба?
Қарсы алады
                      күлімдеп жеңгелерім,
Мінезімен 
                 оларға тең келер кім?
Жүгіреді 
               әжелер жас келінше,
Сыңғырлатып 
                      шашбаудың теңгелерін.

23
Жасаураған 
                   көздері қариялар,
Шежіре, 
                 сырға толы дариялар.
Шапқылаған 
                 бір кезде құлыншағын,
Айдарынан 
                 сипай сап тани қалар.
Сарқырап 
                Қотыртастан су ағады.
Қар суына
                 әкем ат суарады.
Бозторғайдың 
                        шырылы естіледі,
Атқан таңға 
                     тіршілік қуанады.
Қыр астында
                       қызғалдақ жайқалады.
Табиғат та 
                 мас болып шайқалады.
Кереметсің Туған жер! 
                                    Айқайладым.
«Керемет!»,  – 
                       деп таулар да қайталады.

24
ӨЛЕҢ 
Көңілім толмай қапа басқанда,
Жолым да болмай сағым қашқанда.
Бар жақсылықты сеннен іздедім,
Қол ұшын бер, күдерімді үзбедім.
Сүрініп кетіп құлап жүрсем де,
Кездесулерге қуанып күлсем де.
Сыздатып жанды соғады жүрегім,
Жанымның жалауы – өзіңсің, тірегім.
Өзіңді іздеп тауларға бардым,
Өзіңе арнап әнімді салдым.
Өзің деп өлең, қызғалдақ тердім,
Бақытым менің, қай жақтан келдің?

25
ҚАЙРАТ РЫСҚҰЛБЕКОВТЫҢ  
РУХЫНА
Бауырым қазақ!
Дүбірлетер 
                   іс-ойы ғасырларды,
Кеш танимыз 
                     біз неге асылдарды?
Қудаладық кезінде 
                               төбет қосып,
Кешегі Мұқағали
                              Қасымдарды.
Ту көтерер,
                    ел бастар Ерің қайда?
Саламыз ба
                      тағы да «Елім-айға»?
Келер ұрпақ 
                       сұраса не айтамыз:
«Бабаларым 
                      мұра еткен жерім қайда»?
Шүкір еттік, 
                      шүкір деп бұға бердік.
Тағдырымның
                       салғаны шығар дедік.

26
Тұяқ серпер,
                     тебісер кезің бар ма?
Бауырыңа 
                   батқанда бұғау келіп.
Қалайша тар 
                    етеміз кеңімізді?
Қарындасты қайтеміз? 
                                      Елімізді?
Қызғыштай қорып өткен 
                                      Қабанбайлар,
Басқаға 
               бөлгізбейік жерімізді!
Қозғал, қазақ!
Уақыт жетті 
                   түзетер ошағыңды.
Беліңді бу, 
                     көрсетпе осалыңды.
Рысқұлбеков 
                      секілді қыршын кеткен,
Ерлерді  ойлап, 
                      ашынып қосам үнді.
Қайраттың көңілі сәуле, 
                                        көзі ашық.
Жиырма бір бұлқынды, 
                                      қайран жастық.
Қасқырлар да 
                       қорғаған бөлтірігін,
Қайратыңа 
                  жасадың өзің қастық.

27
Келесі кім? 
                  Кімдерді табасыңдар?
Кімдердің 
                  басына әлек саласыңдар?
«– Қазағым», – деп, «елім», –  
                                            деп еңіреген,
Қай Қайратты 
                        түнекке жабасыңдар?
Ойлан, қазақ,
Таптамасаң, 
                     кызғалдақ солар ма еді?
Арнасына 
                  тасқындар толар ма еді?
Туады тағы Қайрат,
                                қадірлейік,
Еліңе солар 
                    тұтқа болар енді!                         

28
ЕСЕТ БАТЫР КЕШЕНІ
 ЖАНЫНДАҒЫ ОЙ
(Бабамыздың 325 жылдық 
тойы үстінде жазылған)
Дабылың асып 
                         жатыр ғасырлардан,
Ассалаумағалейкум, 
                              Батыр бабам.
Ескеріліп 
               ел үшін төккен терің,
Той қазанын 
               көтеріп жатыр далаң.
Арғымақтың 
                     ащы терін төккізген,
Күндеріңді 
                   ер үстінде өткізген.
Даламызға 
                  басымды игім келеді,
Қаз-қалпында 
                  ұрпағыңа жеткізген.
Серік болған 
                     ғасырларға боз далам.
Мың-мың тұяқ 
                    таптағанда тозбаған.

29
Құлағыма 
                еміс-еміс жетеді,
Бота үні 
                көш соңында боздаған.
Аңыраған
                 Ана үні естілер, 
Жесір үні, 
                 жүрегіңді кескілер.
Жауда қалып 
                 алты қанат ақ ордаң,
Қаралы ел, 
                  қара қосты кеш тігер.
Аттан салып 
                    буып ап белді бекем,
Қорғаны боп ен дала, 
                                   елді мекен.
Қол бастап, 
                  осы жерден Батыр бабам,
Жау қайдалап 
                  жорыққа енді ме екен.
Түн түріліп, 
                   қар өртеніп, жанып мұз.
Басымызға 
                    күн туғанда ерімізді таныппыз.
Аруақ сыйлар 
                     дәстүрі бар, салты бар,
Қарапайым қазақ 
                             деген халықпыз.

30
АУЫЛДЫ КЕТТІМ
САҒЫНЫП
Мортық, Елек, Алысбаз,
Сарқырап ағар, Қотыртас.
Жүрер ме ек тағы ауылда,
Желпілдеп кекіл,жалаң бас.
Балығын қуған суларды,
Жидегін терген нуларды,
Қиқулап көлге оралар,
Сағындым әнін қулардың.
Төсіне қамыс бас ұрып,
Төбесін дөңнен асырып.
Жалғыз тал әлі тұр ма екен
Жылдардан сырын жасырап?
Айнала көгал, жаға – бақ.
Қамысын Кіндік жағалап.
Қасқалдақ ұшты айдыннан,
Қанаты суды сабалап.
Жарысқан желмен тай бөкен,
Ел болды оған қай мекен?
Арғымақ көрдім бәйге алған.
Мен үйреткен тай ма екен?

31
Тағы да арман,тағы үміт. 
Жете алмай жүрміз тарығып.
Жол түссе елге қайтамын,
Ауылды кеттім сағынып.

32
АҒАМА
Не айтайын енді, 
                         не десем екен ағама,
Теңесем бе екен 
                         толқындар соққан жағаға?
Толқынға қарсы 
                        қасқайып тұрған сен жартас,
Ал інің, аға, 
                     төбеңде ұшқан шағала.
Марқайып қалам 
                    қолымды қысса қолдарың,
Өздеріңсіңдер 
                   арқамды тірер қорғаным.
Сапарға алыс аттанам 
                   жарқын жүзбенен,
Білемін артта 
                  ағалар барын, қолдарын.
Мәпелеп сақтап 
                 жеткізген асыл мұраны.
Өздеріңсіңдер 
                 өлкемнің ғасыр-қыраны.
Өздерің барда 
                дәстүрдің, салттың,
Боз далам,
Мәңгілік мекен-тұрағы.

33
Отыздан кетіп
                      отыз бес жастың елеңін,
Алыстан естіп 
                     артыңнан мен де желемін.
Ағалар сырын 
                    жеткізіп тыңдар құлаққа,
Шаршамай жырлап,
                     дауыстап айтып келемін.

34
СЫР 
Қызарамын,
            жаман айтса біреулер сен жайында.
Қызарамын,
            мақтап та айтса біреулер сен жайында.
Ұқсап кетті 
                    мұңая қарағаның,
Жалғыз өскен 
                        жапанда тал-қайыңға.
Қорғаны көп 
                    жақсының  жер бетінде,
Ол неге 
                жалғыз өскен жел өтінде?
...Ұмыт болған 
                біреудің елесі бар,
Жып-жылы 
                 боп қараған келбетіңде.
Сағынамын,
                 көрсем деп асығамын.
Жанарыңа, 
                 күлкіңе асық жаным.
Жабығамын, 
                 жарқ етіп кіріп келші,
Қоштасуға асықпай, 
                             ғашық жарым.

35
Жету қиын ой шеті
                            тылсым терең,
Жүрегімді
                   қайтемін дүрсілдеген?
Кеудемдегі 
                    жалынға жанып барам,
Көп су ақты,
                    осылай күрсінбеп ем.

36
ТІЛЕК 
Белестерден
Елес берген,
Шаттық күнім келді де,
Балапаным,
Дара таңым,
Ұлы көшке ердің бе?
Қарындастың,
Қарлығаштың,
Жолын ашсын келешек.
Кішкентай қыз,
Жарық жұлдыз,
Болып қапты ересек.
Күнім менің,
Гүлім едің,
«Көке!» – деген күлімдеп.
Тынып іштен,
Күліп күшпен.
Айта берем: «күнім!» – деп.
Бесігіңді,
Есігіңді,
Ауыстырдың өзге үйге.
Атар таңым,
Шырқар әнім,
Қауыштырдың гөй-гөйге.

37
Еңселімін,
Ел сенімін,
Ақтап жүрсең жырақта.
Күрсінбеп ем,
Дүрсілдеген,
Жүрегімді жылатпа!

38
ҰМЫТУ 
Неге мені іздемедің? 
                                   Үйдемін.
Жауабы жоқ 
                     белгісіз бір күйдемін.
Өмір, 
            деген сусылдаған жібектің
Шеше алмадым 
                            шым-шытырық түйнегін.
Терезеден 
                 қайта-қайта қарадым.
Келмегенің 
                 болып алды дара мұң.
Аман елдің, 
                 аты озған, аман бол
Аман  болып 
                 жүре берсең жарадың.
Адам күні адамменен, 
                                  ол заңға
Бағынбасқа амал сірә, 
                                  болған ба.
Айғайласам естілмейді, 
                                  дәрмен жоқ
Жалғыз қалып
                        қойғандаймын орманда.

39
Қәріптен жас,
                       жаяудан шаң шыққан ба.
Бәрі бекер, 
                   бәрі де өтер  ұққанға.
Бас көтермей, 
                    бөлінбей-ақ жүрер ем,
Тағдыр оғы 
                    тимей қалса бұққанға.



Достарыңызбен бөлісу:
  1   2   3   4   5   6   7   8


©stom.tilimen.org 2019
әкімшілігінің қараңыз

    Басты бет